ساعات طولانی کار، معیار تعهد حرفه‌ای نیست؛ هشدار درباره فرهنگ اضافه‌کاری در محیط‌های سلامت

به گزارش نبض سلامت، فرهنگ سازمانی مبتنی بر حضور طولانی‌مدت کارکنان و پاسخ‌گویی مستمر خارج از ساعات کاری، یکی از چالش‌های مدیریت منابع انسانی است که می‌تواند مرز میان تعهد حرفه‌ای و فرسودگی شغلی را کمرنگ کند.

بر اساس گزارشی منتشرشده در روزنامه دنیای اقتصاد، در برخی محیط‌های کاری، کارکنانی که تا ساعات پایانی روز در محل کار حضور دارند یا از مرخصی و استراحت خود صرف‌نظر می‌کنند، متعهدتر تلقی می‌شوند؛ درحالی‌که چنین رفتارهایی لزوماً نشان‌دهنده کیفیت بالاتر عملکرد نیست.

زمانی که اضافه‌کاری به معیار ارزیابی تبدیل می‌شود

در این گزارش تأکید شده است که تمرکز بیش از اندازه مدیران بر میزان حضور کارکنان، به‌جای کیفیت و نتایج فعالیت آنان، می‌تواند فرهنگی ایجاد کند که در آن فدا کردن زمان شخصی به‌عنوان نشانه موفقیت شغلی شناخته شود.

در چنین شرایطی، کارکنان ممکن است برای حفظ جایگاه حرفه‌ای خود، استراحت، مرخصی و حتی نیازهای جسمی و روانی را در اولویت‌های پایین‌تری قرار دهند.

اهمیت بازنگری در مدیریت نیروی انسانی مراکز درمانی

این موضوع در حرفه‌های حوزه سلامت اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا پزشکان، پرستاران، داروسازان و سایر کارکنان درمانی علاوه بر فشار کاری، مسئولیت‌های تخصصی و حساس مرتبط با سلامت بیماران را بر عهده دارند.

از منظر مدیریت سلامت، برنامه‌ریزی مناسب شیفت‌ها، توزیع متعادل مسئولیت‌ها و توجه به فرصت‌های استراحت می‌تواند در حفظ توان حرفه‌ای کارکنان مؤثر باشد.

کیفیت خدمات به‌جای ساعات حضور

در گزارش دنیای اقتصاد بر ضرورت تغییر نگرش مدیران از حضورمحوری به ارزیابی مبتنی بر کیفیت عملکرد تأکید شده است.

در مراکز سلامت نیز می‌توان این رویکرد را با توجه به کیفیت خدمات، رعایت استانداردهای حرفه‌ای، همکاری تیمی و مسئولیت‌پذیری کارکنان مورد توجه قرار داد.

بر این اساس، بازنگری در فرهنگ اضافه‌کاری نه به معنای کاهش تعهد حرفه‌ای، بلکه تلاشی برای ایجاد تعادل میان استمرار خدمات و حفظ سلامت نیروی انسانی است.